Homilia abpa Józefa Kowalczyka, metropolity gnieźnieńskiego, prymasa Polski wygłoszona podczas Mszy św. w 30 rocznicę powstania parafii bł. Radzyma Gaudentego
Gniezno, 30 sierpnia 2011
Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Umiłowana wspólnoto parafii bł. Radzyma Gaudentego i uczestnicy eucharystycznej Ofiary, którą sprawujemy w 30-tą rocznicę powstania tej parafii. Razem z wami pragnę wyśpiewać pieśń dziękczynienia Opatrzności, która pozwala mi dziś jako waszemu biskupowi i Prymasowi Polski świętować te historyczne wydarzenia.
Serdecznie pozdrawiam księdza Proboszcza, księży pracujących obecnie w tej parafii i tych, którzy kiedyś tu pracowali. Pozdrawiam siostry zakonne i służbę liturgiczną. Moją serdeczną myśl kieruję przede wszystkim do was, najmilsi, którzy tę parafię stanowicie, jak również do dobroczyńców, ofiarnie wspierających życie tej parafii. Witam i pozdrawiam miłych gości i wspólnoty neokatechumenalne związane z tą świątynią i parafią.
Ks. Kardynał Stefan Wyszyński Prymas Polski dekretem z 12 maja 1981 roku erygował parafię błogosławionego Radzyma Gaudentego. On też wybrał patrona, aby odkryć piękną postać bł. Radzyma, pierwszego biskupa dla archidiecezji gnieźnieńskiej. Latem 1981 roku rozpoczęto budowanie wspólnoty parafialnej w dzielnicy Winiary. Wikariuszem ekonomem został mianowany ks. Zbigniew Kapturczak a wikariuszem ks. Stefan Kałamucki.
W ciągu pierwszych dwóch miesięcy powstała tymczasowa kaplica z ołtarzen i tabernakulum, w której można było odprawiać Msze św. Tak więc 30 sierpnia 1981 roku została odprawiona pierwsza Msza św. w utworzonej nowej parafii. Poświęcenia kaplicy, tabernakulum oraz krzyża misyjnego dokonał ks. bp Jan Michalski. Zapał i gorliwość parafian ujawniły się, w sposób szczególny, w trakcie budowy świątyni, która ruszyła w 1983 roku. Wiele prac było wykonywanych przez mieszkańców wspólnoty parafialnej, którzy wspierali budowę również finansowo. W dniu 17 grudnia 1995 roku odbyło się oddanie do użytku i poświęcenie nowej świątyni. Natomiast w dniu 10 grudnia 2000 roku ksiądz arcybiskup Henryk Muszyński dokonał jej konsekracji. Był to wielki dzień i radość dla całej wspólnoty.
W parafii Bł. Radzyma Gaudentego w ciągu 25 lat miały miejsce również inne ważne przedsięwzięcia budowlane i organizacyjne. Powstał Dom Parafialny z bardzo dobrze wyposażoną częścią katechetyczną. Na Os. Orła Białego wybudowany został Archidiecezjalny Dom Matki i Dziecka.
W kwietniu 2003 roku dzięki staraniom wielu osób do parafii przybyły z Pragii relikwie błogosławionego Patrona, które umieszczono w przepięknym relikwiarzu.
W parafii istnieje 7 Wspólnot Neokatechumenalnych, działają Akcja Katolicka, Ruch Rodzin Szensztackich, Stowarzyszenie Wspierania Powołań Kapłańskich, Parafialny Oddział Caritas, Parafialny Klub Sportowy Gaudenty, Żywy Różaniec Rodzin, Rodzina Fatimska, Straż Świętego Radzyma, Liturgiczna Służba Ołtarza, wokalnomuzyczny zespół dziecięco - młodzieżowy Dla Jego Chwały, rozwinięte jest Dzieło Adopcji Dziecka Poczętego, wydawany jest tygodnik parafialny Winnica. Na terenie Domu parafialnego ma swoją siedzibę społeczne gimanzjum Stowarzyszenia Rodzice Dzieciom, które w tym roku otrzymało imię Kardynała Stefana Wyszyńskiego. W ciągu 30 lat istnienia, parafia dała Kościołowi 16 kapłanów, oraz dwie siostry zakonne.
Drodzy bracia i siostry!
Pan moim światłem i zbawieniem moim kogo miałbym się lękać (Ps 27/26,1). Te słowa psalmu responsoryjnego wyrażają waszą postawę pełną wiary i determinacji, jaką wykazaliście w trudnym okresie, kiedy rozpoczynaliście budowę tej świątyni i organizowanie pracy duszpasterskiej.
Słowa pierwszego czytania, które wysłuchaliśmy przed chwilą są niejako do was skierowane: Wszyscy wy jesteście synami światłości i synami dnia. Dlatego zachęcajcie się wzajemnie i budujcie jedni drugich (1 Tes 5,9-11).
Dzisiejsza ewangelia ukazuje nam Chrystusa nauczającego: Zdumieli się Jego nauce, gdyż słowo Jezusa było pełne mocy (Łk 4,31). Moc słowa Jezusa budziła zdumienie wielu i mówili między sobą: Cóż to za słowo? Z władzą i mocą rozkazuje nawet duchom nieczystym, i wychodzą (ŁK 4,36). Ta moc słowa płynęła z mocy ducha mówiącego.
Jakże nam dziś potrzeba takiej mocy słowa. Kościół, który od dwóch tysięcy lat pełni posługę słowa, staje się niekiedy dla wielu osób w dobie laicyzacji świata instytucją niepotrzebną.
Kościół, który na polskiej ziemi bronił i broni nadal wielkości i godności człowieka przed duchową degradacją i niesie ludziom prawdę Chrystusa – ten Kościół postrzegany jest niekiedy jako zagrożenie. Wielu ludzi powątpiewa w naukę Kościoła, tak jak niegdyś ci, którzy słuchali Jezusa w synagodze w Nazarecie. Wątpią zaś często dlatego, bo to ich zwalnia z wysiłku myślenia i przyjęcia pewnej samodyscypliny. Uczciwość w życiu małżeńskim, rodzinnym, w pracy zawodowej, w dysponowaniu powierzonymi pieniędzmi, ochrona poczętego życia – to sprawy wymagające. Łatwiej jest poddać wszystko w wątpliwość, niż starać się sprostać wysokim wymaganiom. Zasady, które dotąd obowiązywały, wartości na których wyrosły całe pokolenia, przedstawiane są jako wątpliwe i względne; czyli jako nie obowiązujące zawsze człowieka, jako zasady i wartości, które można zmieniać w zależności od sytuacji.
Takie zatem, najmilsi, są realia. Nie możemy ich nie dostrzegać. Nie możemy żyć tylko przeszłością, choćby nawet najwspanialszą. Jesteśmy bowiem współodpowiedzialni za stan wiary i przekazanie jej następnemu pokoleniu.
Liturgia rocznicowej Mszy Świętej pobudza nas jednak do radosnego dziękczynienia Panu za wszystkie łaski, jakimi obdarowana została ta wspólnota parafialana. Obecność Chrystusa w świątyni parafialnej, do którego przychodzicie w doli i niedoli, udzielane tu Sakramenty Święte, błogosławione związki małżeńskie, czy odprawione Msze Święte i modlitwy – to wszystko uzdalnia nas do dziękczynienia wraz z Maryją: Wielbi duszo moja Pana i rozradował się duch mój w Bogu, Zbawicielu moim, albowiem uczynił mi wielkie rzeczy, który możny jest i święte imię Jego (Łk 1, 46. 49). Równocześnie jednak przeżywana 30. rocznica istnienia parafii stanowi dla nas, bracia i siostry, wyzwanie do dochowania wierności. Świadectwo żywej wiary, czerpanej z Eucharystii i Słowa Bożego – wiary wyssanej z piersi naszych matek – wiary ugruntowanej wśród ciężkich doświadczeń jest waszą duchową legitymacją; podstawą waszej chrześcijańskiej tożsamości. To dziedzictwo wiary musi być wciąż chronione przez każdego z was i wciąż zdobywane na nowo.
Chrystus żąda od swoich uczniów, aby wiara ich świeciła jasno przed ludźmi (por. Mt 5, 16). Zdajemy sobie najlepiej sprawę z tego, ile w każdym z nas jest ludzkiej słabości. Z pokorą myślimy o zaufaniu, jakie w nas pokłada Chrystus, Odkupiciel człowieka. Ufamy, że z Jego pomocą i pomocą Jego Matki potrafimy w tych czasach postępować tak, aby nie utracić skarbu wiary świętej, ale ją umacniać. Musimy więc uczyć się niekiedy iść po prąd, wbrew obiegowym, łatwym dla świata postawom i twierdzeniom.
Życzę wam, żeby parafia wasza stawała się coraz bardziej domem prawdziwej wspólnoty, w którym każdy znajduje swoje miejsce. Kochajcie także ten kościół parafialny, który nazywany jest także przybytkiem Boga z ludźmi (por. Ap 21, 3). Spotykajcie się tu jak jedna rodzina przy Stole Słowa i Eucharystii. Spotykajcie się z waszą Niebieską Matką, która jest znakiem tej wielkiej miłości, jaką Ojciec umiłował was w Chrystusie. I powtarzajcie jednym głosem za Psalmistą: Błogosław, duszo moja Pana, i całe moje wnętrze – święte imię Jego. Błogosław duszo moja Pana, i nie zapominaj o wszystkich Jego dobrodziejstwach (Ps 103, 1-2). Amen.
