Homilia abp. Józefa Kowalczyka, metropolity gnieźnieńskiego, prymasa Polski wygłoszona podczas Mszy św. sprawowanej w kościele p.w. św.. Radzyma Gaudentego w Uroczystość Świętej Rodziny
Gniezno, 26 grudnia 2010
Drodzy Bracia i Siostry!
Dziś obchodzimy drugi dzień Świąt Bożego Narodzenia. Jest to zarazem niedziela w oktawie Narodzenia Pańskiego zatem, zgodnie z kalendarzem liturgicznym Kościoła katolickiego, obchodzimy dziś również święto Świętej Rodziny: Jezusa, Maryi i Józefa.
1. Wyrażam ogromną radość, że mogę razem z wami w tej świątyni pod wezwaniem bł. Radzyma Gaudentego przeżywać to święto, dziękując Bogu za wszystkie rodziny waszej parafii, archidiecezji gnieźnieńskiej i całej Polski. Wasza tu obecność jest świadectwem, że rodzina, nazywana przez Jana Pawła II „kościołem domowym” jest wartością niezastąpioną. Cieszę się również, że w tej Mszy świętej uczestniczą małżeństwa i rodziny, które pragną odnowić swoje przyrzeczenia małżeńskie. Witam i pozdrawiam serdecznie wszystkich tu zebranych i każdego z osobna.
Witam Was i pozdrawiam jako syn polskiej, katolickiej rodziny. Rodzinie mojej, współpracującej z Bogiem w dziele stworzenia, zawdzięczam dar życia. Jej wierze i miłości do Boga i Ojczyzny zawdzięczam również całą moją duchowo - intelektualną formację. Mówiąc to, chcę jednocześnie złożyć wyrazy głębokiego szacunku wszystkim polskim rodzinom, które dały Polsce tylu wspaniałych synów i córek. To właśnie katolickiej rodzinie Polska zawdzięcza swe istnienie, kulturową prężność i dziedzictwo.
2. Z mych lat młodzieńczych żywo noszę w pamięci dzieło Wielkiej Nowenny przed 1000-leciem Chrztu Polski oraz ślubowania Jasnogórskie zawierające w sobie „polską kartę praw człowieka”. Jeszcze dziś brzmią mi w uszach słowa ślubowania, które przypomniał w swej homilii 26 VIII 1990 roku papież Jan Paweł II: „Dar życia uważać będziemy za największą łaskę Ojca wszelkiego życia i najcenniejszy skarb narodu (...) wszyscy staniemy na straży budzącego się życia”.
Problem obrony prawa do życia każdego człowieka od chwili poczęcia aż do naturalnej jego śmierci winien zawsze znajdować się w centrum ludzkich zainteresowań i poczynań. „Chodzi przecież tutaj o pierwsze i podstawowe prawo człowieka. Jeśli nie jest uszanowane to prawo, cały system praw jest zakwestionowany u podstaw” (Jan Paweł II, 26 VIII 1990 r.).
3. Św. Paweł w liście do Rzymian pisze: „miłość Boża rozlana jest w sercach waszych przez Ducha Świętego, który został nam dany” (Rz 5,5). To fundamentalne obdarowanie chrzcielne zyskało swoje dopełnienie w chwili zawierania przez was, drodzy małżonkowie, sakramentalnego związku małżeńskiego. Przez ten sakrament wasza wzajemna młodzieńcza miłość została uświęcona. Sobór Watykański II poucza, że „głęboka wspólnota życia i miłości małżeńskiej ustanowiona przez Stwórcę i unormowana Jego prawami, zawiązuje się przez przymierze małżeńskie, czyli przez nieodwołalną osobistą zgodę (…) Chrystus Pan szczodrze ubłogosławił tę wielkoduszną miłość, która powstała z Bożego źródła i została ustanowiona na obraz Jego jedności z Kościołem. (…) Dlatego osobny sakrament (małżeństwa) umacnia i jakby konsekruje małżonków chrześcijańskich do obowiązków i godności ich stanu” (KDK 48).
Dziś, zebrani na wspólnej modlitwie w uroczystość Świętej Rodziny, wracacie myślą do dnia zaślubin. Przypominacie sobie wszystkie piękne dni i lata waszej wspólnej pielgrzymki życiowej. Pielęgnujecie umiejętność solidarnego dzielenia doli i niedoli oraz cieszenia się rzeczami drobnymi. Już przed laty potrafiliście dostrzec, że wśród różnego rodzaju ludzkich języków istnieje język bliskości i miłości. W formule małżeńskiej powiedzieliście sobie: biorę sobie ciebie”... Owo „branie” zawsze wiąże się z dawaniem, a w dawaniu tym obecna jest miłość: dobrowolna, osobowa, bezinteresowna. Przypominają się tu słowa Jezusa Chrystusa: „Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich” (J 15,13). Dziś przybywacie do tej świątyni, aby powtórzyć i odnowić waszą przysięgę małżeńską oraz podziękować Bogu za dar wzajemnej miłości.
Drodzy Małżonkowie!
4. Dzisiejsze święto Świętej Rodziny i sprawowana w waszej intencji Eucharystia jest dziękczynieniem składanym Bogu za to, że każdego dnia, każdego miesiąca i każdego roku potrafiliście dzielić się miłością. Dzielicie się tą miłością każdego dnia, bo to właśnie miłość daje moc do życia w pokoju i budowania komunii osób. W waszym życiu realizuje się to o czym mówi nam Pismo Święte: „Nie zapominajcie o dobroczynności i wzajemnej więzi, gdyż cieszy się Bóg takimi ofiarami” (Hbr, 13,16). Tą wspaniałą dobroczynnością i wzajemną więzią miłości obdarowujecie swoje dzieci i bliskich.
Dziś możemy powiedzieć, że Bóg cieszy się waszą dobrocią, wzajemną więzią i ofiarami, składanymi w ciągu waszego życia. Wspólnie z wami, z waszymi dziećmi i przyjaciółmi otaczamy ołtarz Pański. Dziękujemy za obdarowanie was miłością i za owoce tejże miłości. Za wszystko niech Bóg będzie uwielbiony!
Życzę wam, by wasza miłość, która nigdy się nie kończy, stale wzrastała i was umacniała. Życzymy wam wszyscy zdrowia i pokoju ducha. Życzymy radosnego i spokojnego przeżywania świąt Bożego Narodzenia i Nowego Roku. Zaufaliście miłości i ona doprowadziła was do dnia dzisiejszego. Ufajcie nadal, a ona prowadzić was będzie do końca waszych dni.
Pozwólcie, że na zakończenie zacytuje słowa papieża Jana Pawła II: „Pozwól, o Panie życia, abyśmy sobie wyraźnie uświadomili i umieli cieszyć się każdym etapem naszego życia jako darem niosącym bogate obietnice na przyszłość. Spraw byśmy z miłością przyjmowali Twoją wolę zawierzając się każdego dnia Twoim miłosiernym dłoniom. (…) Maryjo, Matko ludzkości pielgrzymującej, módl się za nami «teraz i w godzinie śmierci naszej». Spraw, byśmy byli zawsze blisko Jezusa, twojego umiłowanego Syna, a naszego Brata, Pana życia i chwały” (1999 r.)
Amen!
