Nadzwyczajni Szafarze Komunii Świętej
Posługę Nadzwyczajnych Szafarzy Komunii św. wprowadził dokument Kongregacji Kultu Bożego już 29 stycznia 1973 r., uzasadniając to postanowienie „dobrem duchowym wiernych i prawdziwą koniecznością”. Konferencja Episkopatu Polski 2 maja 1990 r. wydała odpowiednie postanowienie odnośnie wprowadzenia posługi Nadzwyczajnych Szafarzy w kraju i określiła warunki ich działania.
Zadaniem Nadzwyczajnych Szafarzy jest zanoszenie Komunii św. chorym i w podeszłym wieku oraz pomaganie w udzielaniu Komunii św. w parafii, zwłaszcza w niedziele i święta.
Dzięki posłudze Nadzwyczajnych Szafarzy wielu chorych i starszych może przyjmować Komunię św. częściej aniżeli jeden raz w miesiącu (kiedy wizyty składają kapłani) – każdego tygodnia, a nawet codziennie. Każdy szafarz posługuje w swoim rejonie parafii.
Decyzją Ks. Arcybiskupa Henryka Muszyńskiego z dnia 10 października 1994 r. Nadzwyczajnymi Szafarzami Komunii Świętej zostali następujący mężowie:
Henryk Misiorek
Jerzy Sawicki
Leszek Rojek
Alojzy Słupianek
Okazało się, że ze względu na dużą ilość chorych i wiele Mszy św. sprawowanych w każdą niedzielę i święta istnieje duże zapotrzebowanie na tę posługę. W związku z tym zaistniała potrzeba powołania nowych szafarzy. Dnia 16 kwietnia 2000 r. Ks. Arcybiskup Henryk Muszyński ustanowił nowych Nadzwyczajnych Szafarzy Komunii Świętej, którymi zostali następujący mężowie:
Kazimierz Braciszewski
Tadeusz Groszewski
Rafał Kanke
Nadzwyczajni Szafarze Komunii Świętej spełniają swoją posługę zgodnie z Instrukcją podpisaną przez ks. arcybiskupa Henryka Muszyńskiego dnia 8 grudnia 2000 r.